ตอนที่ 2: "สมบัติใต้โซฟา กับ การบ่มรสชาติ"

“แม่หาถุงเท้าข้างซ้ายไม่เจออีกแล้วค่ะพี่ลัคกี้ หนูว่าต้องมีวิญญาณหัวขโมยถุงเท้าแอบเข้ามาปฏิบัติการในบ้านเราแน่ๆ เลยค่ะ” น้องเพตโตะ กระซิบกระซาบพลางนั่งแกว่งหางสลิดสีเทาไปมา มองดูแม่ที่กำลังรื้อกองผ้าจนวุ่นวายปนบ่นพึมพำเรื่องความขี้ลืมของตัวเอง

พี่ลัคกี้ พี่สาวบางแก้วจอมสุขุม นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่กลางโถงบ้านประหนึ่งนางเอกหนังย้อนยุคผู้ถือครองความลับของจักรวาล แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าหูข้างที่พับของเธอกระตุกรัวๆ และดวงตาก็เริ่มหลุกหลิก “เพตโตะคะ... หนูช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยการไปนอนแผ่พุงปิดรอยแยกมืดๆ ใต้โซฟาตรงมุมนั้นให้พี่หน่อยได้ไหมคะ? พอดีเมื่อวานพี่เห็น ‘ลูกชิ้นปลา’ ลูกหนึ่งมันดูโดดเดี่ยวเกินไป พี่เลยกะจะเอาไปบ่มรสชาติให้เข้มข้นในถุงเท้าแม่ที่พี่แอบยืมมาซ่อนไว้ที่นั่นน่ะค่ะ”

เพตโตะตาโตเท่าไข่ห่านแทบจะหยุดหายใจ “พี่ลัคกี้! นั่นมันคือคลังแสงลับที่หนูเอาไว้ซ่อนหนูปลอมกับก้อนขนสำรองนะ! แล้วพี่เอาลูกชิ้นไปบ่มในถุงเท้าแม่เนี่ยนะ? มันจะไม่กลายเป็นอาวุธชีวภาพเหรอคะพี่!”

“โถ่หนูขา... เขาเรียกว่าการ Dry-aged แบบวิถีธรรมชาติสไตล์บางแก้วค่ะ รสชาติมันจะนุ่มลึกปนกลิ่นไออุ่นที่คุ้นเคยของแม่ ยิ่งบ่มนานความเข้มข้นยิ่งระดับมิชลิน สตาร์เลยนะ” พี่ลัคกี้พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจพลางทำหน้าเศร้าสร้อยหยาดเยิ้มประหนึ่งสุนัขที่ไม่ได้กินข้าวมาสามวันใส่แม่ทันทีที่แม่หันมามอง จนแม่ต้องรีบเดินมาลูบหัวด้วยความสงสาร แล้วหยิบขนมขัดฟันชิ้นใหม่เอี่ยมที่เพิ่งแกะจากกล่องพัสดุ บันทึกลับฉบับมังคุด มาให้เพราะนึกว่าลัคกี้หิวจนเพลีย

ลัคกี้รีบงับขนมชิ้นนั้นทันทีด้วยความไวแสง ประหนึ่งนักมายากล พลางแอบขยิบตาให้เพตโตะหนึ่งทีเป็นเชิงเย้ยหยัน “เห็นไหมคะน้องสาว... แผนแกล้งเศร้าเพื่อคอเลสเตอรอลระดับพรีเมียม... สำเร็จ! ส่วนลูกชิ้นในถุงเท้าที่ใต้โซฟา พี่อนุญาตให้หนูไปจัดการต่อได้เลยนะ พี่อิ่มขนมใหม่ที่มากับกล่องพัสดุแล้วค่ะ” เพตโตะได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดพลางนึกในใจว่า ‘หนูจะไม่กินของบ่มในถุงเท้าแม่แน่นอนค่ะพี่! และหนูจะแอบบอกแม่ตอนเปิดกล่องพัสดุใบหน้าด้วย คอยดูเถอะ!’

บันทึกลับฉบับมังคุด ตอนที่ 2 "สมบัติใต้โซฟา กับการบ่มรสชาติ"