ตอนที่ 4: "กลิ่นของความคิดถึง"

สัปดาห์นี้บรรยากาศในบ้านดูขึงขันเป็นพิเศษ เพราะแม่ดูยุ่งมากจนแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลย แม้แต่เวลาจะหันมาเกาพุงให้ น้องเพตโตะ หรือโยนลูกบอลให้ พี่ลัคกี้ ก็ยังไม่มี พี่สาวคนโตอย่างลัคกี้นั่งสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการ เธอตัดสินใจว่าในฐานะผู้ที่มีอาวุโสที่สุด (และหิวที่สุด) เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเยียวยาจิตใจแม่ และแน่นอนว่าต้องเยียวยาท้องที่เริ่มประท้วงของเธอด้วย

พี่ลัคกี้เดินย่องไปที่มุมครัวอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่สุนัขตัวโตจะทำได้ เธอใช้ปากคาบชามข้าวสแตนเลสเปล่าๆ ที่แห้งสนิทจนเงาวับมาวางลงโครม! ตรงหน้าโต๊ะทำงานของแม่ เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวระดับที่เพตโตะซึ่งหลับอยู่บนคอนโดแมวถึงกับตัวลอยตกใจ จากนั้นลัคกี้ก็รีบลงไปนั่งในท่า Sit-Stay แบบตัวตรงแด่ว เชิดหน้าชูคอประหนึ่งสุนัขกู้ภัยเหรียญทอง แต่อาการหลุด กลับอยู่ที่น้ำลายสายยาวที่หยดติ๋งลงบนพื้นอย่างห้ามไม่ได้

“แม่คะ... ลัคกี้ไม่ได้เดินมาขอข้าวเพราะหิวจนตาลายนะคะ” พี่ลัคกี้ส่งสายตาเว้าวอนระยิบระยับที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี “แต่เรดาร์ที่ปลายจมูกของลัคกี้สัมผัสได้ว่า มวลรวมความสุขในบ้านของเรามันเริ่มแห้งเหี่ยวค่ะแม่ ลัคกี้ว่าตอนนี้แม่กำลังขาดสารอาหารทางใจ ซึ่งวิธีแก้ที่เร็วที่สุดคือการที่แม่เดินไปตักอาหารเม็ดเกรดโฮลิสติกกลิ่นปลาแซลมอนจากกล่องพัสดุใบใหม่มาให้พวกเราค่ะ มันจะช่วยให้แม่หลั่งสารความสุขออกมาทันทีที่เห็นลัคกี้เคี้ยวอาหารเสียงดัง กร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อยนะคะแม่ขา”

น้องเพตโตะ ที่เพิ่งตั้งสติได้ เดินวนรอบตัวพี่สาวแล้วกุมขมับ “พี่ลัคกี้คะ... นั่นมันคือการขอข้าวแบบโต้งๆ เลยนะคะ ไม่เห็นจะมีรหัสลับหรือจิตวิทยาตรงไหนเลย แถมน้ำลายพี่จะท่วมบ้านอยู่แล้วค่ะ!”

“ความหิวและความจริงใจคือรหัสลับที่ทรงพลังที่สุดในจักรวาลสัตว์เลี้ยงค่ะเพตโตะ!” พี่ลัคกี้ตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มร้อยพลางส่ายหางจนแจกันบนโต๊ะโยกเยกไปมา ร้อนถึงแม่ต้องรีบละสายตาจากงานแล้วหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเดินไปเปิดถุงอาหารใบใหญ่ที่สั่งมาจาก Pettochi มาเอาใจสองพี่น้องทันที “เห็นไหมคะเพตโตะ... พลังแห่งการโน้มน้าวของพี่น่ะ... ของจริง! รหัสนี้ใช้เมื่อไหร่ก็ได้ผลเมื่อนั้นแหล่ะค่ะ!” พี่ลัคกี้สำทับพลางมุดหน้าเข้าชามข้าวอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจภาพลักษณ์นางเอกที่พยายามรักษามาทั้งวันอีกต่อไป

บันทึกลับฉบับมังคุด ตอนที่ 4 "กลิ่นของความคิดถึง"