ตอนที่ 6: "ปฏิบัติการอำพรางรอยเท้า"

หลังจากที่เจ้าส้มซ่าหนีกระเจิงไปเพราะเสียงหน้ากระแทกมุ้งลวดของพี่ลัคกี้ ความเงียบสงบก็กลับมาสู่บ้านอีกครั้ง แต่ทว่า... มันทิ้งหลักฐานชิ้นเบ้อเริ่มไว้ที่มุ้งลวดซึ่งตอนนี้บุบเบี้ยวจนผิดรูป พี่ลัคกี้ รีบเงี่ยหูฟังเสียงรถของแม่ที่กำลังเลี้ยวเข้าซอยมาพอดีด้วยความตื่นตระหนก

“เพตโตะคะ! แผนบีด่วนเลยค่ะ! แม่กลับมาแล้ว!” พี่ลัคกี้สั่งการเสียงหลง “เราต้องช่วยกันบังรอยที่มุ้งลวดไว้ ไม่งั้นแม่รู้แน่ว่าเราแอบทำสงครามหลังบ้าน!” พี่ลัคกี้รีบใช้พุงอวบๆ ของเธอไปนอนพิงมุ้งลวดไว้ พลางทำท่าแกล้งหลับแบบกรนเสียงดังสนั่นประหนึ่งเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน “เพตโตะ! มานอนทับเท้าพี่ไว้เร็วค่ะ ทำเหมือนเรากำลังกอดกันด้วยความรัก แม่จะได้ไม่สงสัยอะไรทั้งนั้น!”

น้องเพตโตะ แมวสลิดจอมซนเอียงคอทำหน้าซื่อตาใสพลางกัดก้อนขนตัวเองเล่น “ทำไมต้องบังคะพี่ลัคกี้? หนูว่ารอยบุบนี้มันดูเหมือนเป็นงานศิลปะนูนต่ำที่หนูตั้งใจทำให้แม่เลยนะคะ!” แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น แต่เพตโตะก็ยอมทำตามพี่สาว เธอหันไปเห็นเศษเทปกาวจากกล่องพัสดุ Pettochi ที่วางอยู่ใกล้ๆ เลยคาบมาแปะลงบนหัวพี่ลัคกี้แทน “หนูช่วยปิดรหัสลับให้พี่ค่ะ! ถ้าแม่เห็นเทปกาวบนหัวพี่ แม่ต้องนึกว่าพี่เป็นพัสดุชิ้นใหม่ที่เพิ่งส่งมาแน่ๆ เลยค่ะ!”

ทันทีที่ประตูเปิดออก แม่เดินเข้ามาเห็นภาพพี่ลัคกี้นอนพิงมุ้งลวดจนตัวบิดเบี้ยวพร้อมเศษเทปกาวติดเต็มหัว “นี่เด็กๆ ทำอะไรกันจ๊ะ?” แม่ถามพลางหลุดขำ พี่ลัคกี้แอบลืมตาข้างเดียวขยิบตาให้เพตโตะเป็นสัญญาณว่า ‘รอดแล้วเรา!’ แต่เพตโตะกลับตอบแม่ไปด้วยความซื่อสัตย์ระดับสิบว่า “หนูกำลังซ่อมพี่ลัคกี้ค่ะแม่! พี่ลัคกี้บอกว่าพุงพี่ใหญ่พอจะปิดรอยขาดที่มุ้งลวดได้ หนูเลยช่วยแปะเทปไว้ไม่ให้พุงพี่หลุดออกมาค่ะ!”

พี่ลัคกี้ถึงกับหน้าถอดสี รีบเอาอุ้งเท้าปิดหน้าตัวเองทันที ‘เพตโตะคะ... หนูขายพี่หมดเปลือกเลยเหรอคะเนี่ย!’ สุดท้ายแม่ก็ได้แต่ส่ายหัวพร้อมเสียงหัวเราะ ก่อนจะจูงทั้งคู่ไปแกะกล่องพัสดุใหม่เพื่อสงบศึก พร้อมบทเรียนที่ว่า... ไม่ว่าจะแผนสูงแค่ไหน ก็แพ้ความไร้เดียงสา (ที่พูดความจริงหมด) ของน้องเพตโตะอยู่ดี!

บันทึกลับฉบับมังคุด ตอนที่ 6 "ปฏิบัติการอำพรางรอยเท้า"